Bellen of niet? Twijfels bij en tips voor het versturen van een persbericht.

Misschien toch niet zo’n goede tip voor je persbericht

Het internet staat er vol mee. Tips voor het schrijven van een goed persbericht. Onder aan het lijstje staat ook vaak ‘vergeet niet na te bellen!’ Ofwel, leg persoonlijk contact met de journalist. Het is les 1 Public Relations, maar ja. Bellen met vreemden staat meestal niet bovenaan je lijstje met ‘dingen die je leuk vindt aan je werk.’ Is dat bij jou ook zo? Dan heb ik goed nieuws. Doe namelijk maar niet, dat nabellen.

IJskoude contacten

In ieder geval niet bij wat we ‘koude contacten’ noemen en zeker niet zonder een concrete vraag of een echt fantastisch-niet-te-missen aanbod. Zomaar bellen, met enkel als doel ‘op de radar te komen’ heeft vaak niet zoveel nut. Of, afgaand op verschillende blogs van journalisten, is het zelfs hoogst irritant. Iedereen is druk, mails met persberichten komen echt wel aan en niemand wil telefonisch direct moeten verantwoorden of hij (of zij) jouw persbericht wel ontvangen heeft en, zo ja wanneer er iets gedaan mee wordt. Of, waarom niet?! In het slechtste geval zet iemand je in zijn telefoon onder ‘niet opnemen’ (true story.) Wil een journalist iets met jouw bericht doen, dan weet hij wat te doen.

Warme contacten

Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Heeft jouw vaste recensent nog geen perskaart aangevraagd voor je nieuwe première, dan kan je heus bellen met de vraag of hij wil komen of dat dit keer een andere dag misschien beter schikt. Maar die recensent is, wat we noemen, een warm contact. Iemand die je kent. Iemand die over het algemeen blij is iets van jou te horen, zakelijk of anderszins, en graag iets doet met wat jij vraagt.

Concrete reden

Heb je een concrete vraag (anders dan ‘ga je nog eens iets doen met mijn bericht, hallo’), dan zijn mensen vaak ook niet te beroerd je te helpen. En weet je echt zeker dat de persoon op jouw belletje zit te wachten (en wees daarbij echt kritisch op de nieuwswaarde van je bericht) dan kan een keertje de telefoon oppakken zeker de moeite waard zijn. Maar ook dan loont eerst mailen vaak. Want nogmaals, die mails worden gelezen. (Of met een reden genegeerd.) Geef in je mailtje aan dat je graag nog een keertje belt, als dat schikt. En als je dan belt, dan weet de persoon aan de andere kant ook direct waar het over gaat. Dat praat toch makkelijker.

En wat doe je dan met die tijd die je over hebt? Tips!

Nu je niet meer eindeloos uit hoeft te stellen dat je nog een lijst af moet bellen en niet uren voice-mails aan het inspreken bent heb je tijd voor effectievere zaken. Zoals:

  1. Een persbericht op maat maken. Een lokale krant schrijft over andere dingen dan een landelijk tijdschrift. Vind verschillende actuele invalshoeken op jouw nieuws en pas je persbericht aan op elk medium. Dat vergroot je kansen dat je geplaatst wordt.
  2. Aan je timing werken. Een tijdschrift heeft een persbericht een maand of 3 voor jouw première nodig terwijl een dagblad na 3 maanden vergeten is dat jouw tentoonstelling dit weekend geopend wordt. Kies een aantal goede momenten waarop je je bericht én je herinnering verstuurt.
  3. Een goede perslijst opbouwen. En houdt bij wie wanneer iets plaatst of wie minder gediend is van jouw berichten. Dat helpt je de volgende keer. Hier zijn ook (online) systemen voor als AdresData van EM-Cultuur en Faselis van de MediaInfoGroep. (Met een noot van de redactie: dit is geen gesponsord bericht.)

Bekijk hier een sjabloon voor een persbericht of lees hier meer over cultuurmarketing.

 

IDENTITIES zoekt tentoonstellingslocaties

Je stapt een ruimte binnen en staat oog in oog met een manshoge in traditionele Rwandese kleding gestoken jongeman. Hij voert een dans voor je uit. Aan het eind staart hij je een aantal seconden aan. Dan pas doorbreekt zijn glimlach de stilte. In een ander beeld knippert een vrouw haar tranen weg. Je besluit meer te willen weten en gaat voor haar staan. Ze zingt in het Grieks: “Why bird don’t you sing like you used to? They cut of my little wings, they took away my voice. Ah, how can I sing?”

HET PROJECT
In Nederland leven op dit moment 200 nationaliteiten, mensen die zweven tussen identiteiten – woonachtig in Nederland, maar met een ander cultureel DNA. Vaak leven deze nationaliteiten ieder in hun eigen (culturele) bubbel. Onze missie is het ontmoeten en samenbrengen van deze verschillende werelden.

In een periode van twee jaar willen we zoveel mogelijk nationaliteiten filmen tijdens een bepaalde handeling die nauw verbonden is met hun culturele identiteit. De geportretteerden komen uit alle windstreken: van Gambia tot Griekenland, van Rwanda tot India, van Niger tot Italië. Zij worden in beeld gebracht tijdens de uitvoering van een bepaald ritueel, dans, ceremonie, lied, gebed, gezang, etc. dat voor hen grote betekenis heeft.

De videotableaus brengen we samen in een monumentale installatie, waarbij de gefilmde portretten op ware grootte worden geprojecteerd. Daarnaast stellen we een begeleidende catalogus samen met interviews en foto’s van alle geportretteerden. In eigen woorden vertellen zij hun levensverhaal, waarbij ‘identiteit’ als rode draad door alle verhalen loopt.

Tijdens het realiseren van onze ambitie exposeren we door het land pop-up video installaties met tot dan toe gemaakte portretten. Hiermee willen we een zo breed mogelijk publiek kennis laten maken met dit work in progress en hopen we nieuwe nationaliteiten te ontmoeten en met elkaar te verbinden.

WAT ZOEKEN WIJ?
Stichting Take Twee zoekt locaties om IDENTITIES in de vorm van pop-ups te presenteren en breed onder de aandacht te brengen. Hierbij denken we aan deelname aan groepsexposities, festivals, symposia, leegstand-beheer, etc. Dit kan voor een dagdeel, één dag of meerdere dagen.

WAT KUNT U VERWACHTEN?
Een verticale projectie op ware grootte van de tot dan toe gemaakte portretten, waarbij minimaal één van de makers aanwezig zal zijn. Omdat we het van belang vinden de dialoog aan te gaan is ons streven om steeds een deelnemer van het project aanwezig te laten zijn. Door het pop-up karakter zijn we flexibel en kunnen we ons aanpassen aan uw situatie en/of locatie.

STICHTING TAKE TWEE
In een tijd van culturele en politieke scheiding vinden wij het van belang verhalen voor het voetlicht te brengen waarin mensen van diverse nationaliteiten, generaties en tradities centraal staan. Het is belangrijk te zoeken naar wat ons als mensen verbindt en tegelijkertijd oog te hebben voor wat ons uniek maakt en ons van elkaar onderscheidt. Als stichting Take Twee willen we dit doen door het initiëren en realiseren van artistiek vernieuwende (community) projecten uitgevoerd in zowel traditionele als nieuwe media, en deze zowel offline als online aan een zo breed mogelijk publiek te presenteren.

UITVOERING
IDENTITIES wordt gerealiseerd door Eric Meyer (Gouda, 1957) en Rick Alberigs (Maastricht, 1990). Beiden bevlogen kunstenaars en werkzaam in verschillende audiovisuele disciplines vertegenwoordigen zij twee generaties creatieve makers.

Heeft u een tentoonstellingslocatie beschikbaar of een goede suggestie voor een locatie dan komen we graag met u in contact. Stuur een mail naar [email protected] of bel ons op 0629001455.